İstanbul’un sembolü Galata Kulesi, 6 Şubat depremlerinin yıldönümünde, felakette engelli kalan vatandaşların hikayelerini dev ekrana taşıdı. Bu çarpıcı gösterim, ihmallerin bedelini ve erişilebilir bir yaşam hakkının önemini vurgulayan güçlü bir çağrı niteliğindeydi.
İstanbul’un göğe uzanan kadim silueti, nam-ı diğer Galata Kulesi, 6 Şubat depremlerinin derin izlerini taşıyan ilk yıldönümünde, geçmişten bugüne uzanan anlamlı bir farkındalık gösterisine ev sahipliği yaptı. Kule, bu kez sadece şehrin ışıklarını değil, felaketin yürek dağlayan gerçeklerini de yansıttı.
Kulenin taş duvarları, depremlerin ardından hayatları değişen, engelli kalan depremzedelerin sarsıcı görüntüleriyle adeta canlandı. Bu görsellerle birlikte, hafızalara mıh gibi çakılacak bir cümle belirdi: “6 Şubat’ta sadece binalar yerle bir olmadı, insanların bedensel yekpareliği de enkazların altında kaldı. Engellilik bir mukadderat değil, sağlam olmayan yapıların acı bir bedelidir.” Bu mesaj, felaketin fiziksel boyutunun ötesine geçerek, insan hayatının dokunulmazlığına dair derin bir ikazdı.
Türkiye Beyazay Derneği Genel Başkanı Lokman Ayva, bu anlamlı eylemin ardındaki niyetlerini açık yüreklilikle dile getirdi. Ayva, yaptıkları açıklamada, amaçlarının yalnızca yitirdiklerimizi anmakla sınırlı olmadığını, asıl gayenin hayatta kalarak yaşamları geri dönülmez biçimde dönüşen bireyleri toplumun zihin haritasında görünür kılmak olduğunu belirtti. Bu yansıtmanın, bir afet sonrası çaresizlik yerine, afet öncesinde alınması gereken hayati önlemlerin, herkes için erişilebilir ve güvenli yaşam hakkının altını çizen güçlü bir serzeniş olduğunu vurguladı.
Beyazay Derneği, bu farkındalık çalışmasıyla kamuoyuna şu net çağrıyı iletti: “Depremleri değil, onları felakete çeviren ihmaller silsilesini konuşalım. Engelliliği bir yazgı olarak kabullenmek yerine, engel yaratan sistemi kökten irdeleyelim ve bir daha hiçbir hayat, çürük temeller yüzünden yarıda kalmasın.” Bu sözler, sadece bir hatırlatma değil, aynı zamanda geleceğe yönelik bir sorumluluk bilinci ve vicdanlara seslenen keskin bir uyarıydı.
Galata Kulesi’nden yükselen bu ses, depremlerin yarattığı fiziksel yıkımın ötesinde, toplumsal vicdanın ve sorumluluğun yeniden inşası gerektiğine dair aydınlatıcı bir manifesto niteliğindeydi.
