Kongo Demokratik Cumhuriyeti’nin Rubaya kentinde yaşanan koltan madeni göçüğü, bölgeyi yasa boğdu. Sağanak yağışların tetiklediği trajik olayda, ilk belirlemelere göre en az 226 maden işçisi yaşamını yitirdi. Bölgedeki denetimsiz madencilik faaliyetleri ve güvencesiz çalışma koşulları, felaketin boyutlarını artırdı.
Kongo Demokratik Cumhuriyeti’nin Rubaya kenti, birkaç gündür süren sağanak yağışların ardından gelen trajik bir haberle sarsıldı. Koltan madeninde, yer altı kuyularında çalışan işçiler, ansızın meydana gelen göçükle birlikte toprağın altında kaldı. Yöre kaynaklarından gelen ilk bilgilere göre, bu kahreden faciada en az 226 maden işçisi yaşamını yitirdi.
Göçük, bölgeyi etkisi altına alan şiddetli yağışların toprağı gevşetmesiyle tetiklendi. Ancak bu trajedinin ardında yatan tek neden doğa değildi. Bölgedeki maden faaliyetlerinin büyük ölçüde denetimsiz ve düzensiz bir şekilde yürütülmesi, ne yazık ki bu tür felaketlere davetiye çıkarıyor.
Göçükten yaralı kurtarılan işçiler, vakit kaybetmeden Goma’daki sağlık kuruluşlarına sevk edildi. Onlarca ailenin yüreği, sevdiklerinden gelecek umutlu bir haberi beklerken adeta buz kesti. Ancak sarp arazi koşulları ve erişim güçlükleri nedeniyle arama kurtarma çalışmaları büyük bir mücadeleyle ilerliyor. Maden sahasının elverişsiz yapısı, yardım ekiplerinin işini daha da zorlaştırıyor.
Kongo Demokratik Cumhuriyeti, zengin maden yataklarına ev sahipliği yapsa da, bu durum beraberinde büyük riskleri getiriyor. Güvenlik altyapısının yetersizliği, çalışma koşullarının tehlikeli olması ve denetim mekanizmalarının eksikliği, maden işçilerini her gün ölüme bir adım daha yaklaştırıyor. Bu facia, bir kez daha can güvenliğinin hiçe sayıldığı madencilik pratiklerinin acı faturasını gözler önüne serdi.
Ne yazık ki bu, bölgede yaşanan ilk trajik olay değil. Geçmişte de benzer göçükler ve maden kazaları yaşanmıştı. Örneğin, daha önceki bir tarihte Masisi’deki bir maden sahasında meydana gelen göçükte de 17 işçi hayatını kaybetmişti. Bu olaylar zinciri, denetimsiz madenciliğin yol açtığı felaketlerin kronik bir sorun haline geldiğini ve acil çözümler gerektirdiğini bir kez daha kanıtlıyor.
