Ekiz Clinic tarafından paylaşılan bilgilere göre zayıf kemik yapısında implant planlaması, sorunun kemik hacminden mi yoksa yoğunluğundan mı kaynaklandığının tomografiyle belirlenmesi ve D1-D4 sınıflamasına göre yönetilmesiyle başlıyor.
Çene kemiğinde zayıflık bulunan hastalarda implant planlaması, problemin kemiğin boyutsal hacminden mi yoksa dokusal yoğunluğundan mı kaynaklandığının net biçimde ayırt edilmesiyle yürütülüyor.
Kemiğin yüksekliği yeterli seviyedeyken iç yapısı seyrek olabiliyor, yoğunluk uygunken hacim yetersiz kalabiliyor ya da her iki yetersizlik aynı çene bölgesinde bir arada gelişebiliyor. Bu anatomik farklılıklar nedeniyle izlenecek tedavi yolları bütünüyle değiştiğinden, halk arasında kullanılan kemik azlığı tabiri hekimler için tek başına belirleyici bir ölçüt kabul edilmiyor. Sürecin temelini oluşturan üç boyutlu görüntüleme yöntemleri ve klinik muayene bu ayrımı kesinleştiriyor. İmplant tedavisine ilişkin genel bilgiler Ekiz Clinic web kaynaklarında açıklanıyor.
Diş hekimliği uygulamalarında çene kemiği, dış yüzeydeki sert kortikal tabaka ile iç kısımdaki süngerimsi dokunun durumuna göre D1 düzeyinden D4 düzeyine kadar dört sınıfa ayrılıyor. Numaralandırma ilerledikçe kemiğin sertliği azalarak yumuşuyor ve implantın yerleştirildiği andaki ilk tutunma gücü düşüyor.
Bu anatomik bölgeler genel yerleşim eğilimini gösteriyor. Aynı çene kemiğinin farklı iki noktasında dahi farklı yoğunluk dereceleri görülebildiğinden dolayı inceleme doğrudan implantın yerleştirileceği nokta özelinde yapılıyor. Zayıf kemik tanımı klinik pratikte çoğunlukla D3 ve D4 sınıflarını ifade ediyor. Üst çenenin arka bölgesinin cerrahi planlamada ayrı tutulması da bu dokusal seyrekliğin sinüs boşluğu nedeniyle azalan kemik yüksekliğiyle birleşmesinden kaynaklanıyor.
Üç boyutlu tomografi tetkiki kemiğin yüksekliğini, enine genişliğini ve çevre anatomik oluşumlara olan mesafesini gösteriyor. Üst çene arka kısımda sinüs tabanına, alt çene arka bölgede ise sinir kanalına olan mesafe implantın boyunu sınırlandırıyor. Yoğunluk derecesi bu görüntülerden ön bilgi olarak elde edilse de kesin değerlendirme cerrahi sırasında hekimin kemiği açarken hissettiği mekanik dirençle birleştiriliyor. Çekilen dişin ardından geçen uzun zaman kemik erimesini artırabiliyor. Ayrıca sigara kullanımı, kan şekeri dengesi, kemik erimesi tedavileri ve dişeti hastalığı geçmişi de cerrahi risk planlamasına dahil ediliyor.
Yoğunluğu düşük kemik yapısında temel amaç primer stabilite, yani implantın çeneye yerleştiği ilk anda hareketsiz kalmasını sağlamaktır. Standart yuvalar bu tutunmayı veremediğinde farklı teknikler devreye alınıyor:
Dar yuva açma tekniğinin yerleştirme torkunu yükselttiği bilinmekle birlikte uzun dönemli klinik veriler sınırlı kalıyor. Osseodensifikasyon yönteminin de ilk tutunmayı artırdığı güncel derlemelerde belirtiliyor ancak çalışmaların büyük kısmının kısa vadeli olması ve şartların değişebilmesi nedeniyle tek bir mutlak yöntem kabul edilmiyor. Aşırı sıkı yuva hazırlığı kemikte baskı yarattığından hekim direnci ölçerek yükleme zamanını belirliyor, direnç yetersizse implant dişeti altında bırakılarak iyileşmeye alınıyor.
Problemin yoğunluktan ziyade hacim eksikliği olduğu vakalarda kemik artırma ya da açılı implant uygulamaları seçiliyor. Üst çene arkasında sinüs mesafesi kısaldığında sinüs lifting ile sinüs zarı kaldırılarak oluşan boşluğa kemik grefti ekleniyor ve gereken dikey mesafe sağlanıyor. Çene kemiği genişliğinin yetersiz kaldığı alanlarda da greftleme ile hacim büyütülüyor. Tam dişsizlik durumlarında mevcut kemikten açılı yerleşimlerle faydalanılıyor.
İyileşme döneminde kemik kaynaşması zaman aldığından düşük yoğunluklu kemiklerde protez aşamasına temkinli geçiliyor. Greft kullanılan cerrahilerde süreç uzayabiliyor, implant bazen aynı seansta bazen de greftin olgunlaşması beklenerek yerleştiriliyor. Hekim görüşmelerinde problemin hacim mi yoğunluk mu olduğu, ek greft gerekip gerekmediği ve uygulanacak cerrahi tekniğin gerekçeleri tomografi üzerinde değerlendirilerek nihai karara varılıyor.
