6 Şubat depremlerinin acı hatırası üçüncü yılında da yürekleri dağladı. İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya’nın katıldığı sessiz yürüyüş, kentin simgesi saat kulesinde 04.17’de hüzünlü bir zirveye ulaştı. Yitirilen canlar dualarla anıldı, gökyüzüne dilek balonları bırakıldı.
6 Şubat depremlerinin üzerinden tam üç yıl geçti. Ancak bazı acıların zaman aşımı yok. O derin yara, üçüncü yıl dönümünde bir kez daha milletimizin yüreğinde yankılandı. Bu özel ve hüzünlü günde, İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya’nın öncülüğünde, depremde hayatını kaybeden canlar için anlamlı bir sessiz yürüyüş düzenlendi. Katılımcılar, valilik önünde bir araya gelerek, o kara gecenin simgesi haline gelen ve zamanı 04.17’de donduran saat kulesine doğru yürüdü.
Yürüyüşe Bakan Yerlikaya’nın yanı sıra, Vali Osman Varol, AFAD Başkanı Ali Hamza Pehlivan, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakan Yardımcısı Ahmet Aydın ve TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu Başkanı Adil Karaismailoğlu gibi önemli isimler de eşlik etti. Ancak bu yürüyüşün asıl kahramanları, kol kola yürüyen depremzedelerdi. Onlar, kaybettikleri yakınlarının fotoğraflarını göğüslerinde taşıyarak, kelimelerin kifayetsiz kaldığı o büyük vefayı sergilediler.
Adımlar, her bir kaybın ağırlığını hissettirircesine yavaş, ancak kararlıydı. Gözlerden süzülen yaşlar, yaşanan trajedinin canlı birer şahidiydi. Bazı depremzedeler, acılarının taptaze izleriyle yürürken, onlarca dilek balonunu gökyüzüne salarak, belki de kaybettikleri sevdiklerine son bir selam göndermiş oldu. Bu anlar, sessizliğin en gür sesle konuştuğu, acının ve umudun iç içe geçtiği nadir anlardandı.
Yürüyüş, kentin kalbinde, o meşhur saat kulesinde son buldu. Üç yıldır 04.17’yi gösteren bu saat, her bakışta o korkunç geceyi hatırlatıyor, zamanın adeta donduğunu fısıldıyordu. Tam da depremin yaşandığı o korkunç anın simgesi 04.17’de, şehrin dört bir yanındaki camilerden sela sesleri yükseldi. Bu mukaddes nida, yitirilen canlar için göğe yükselen toplu bir duaya dönüştü.
Program, hayatını kaybedenler için okunan Kur’an-ı Kerim tilavetleri ve dualarla devam etti. Katılımcılar, saat kulesinin dibine kırmızı karanfiller bırakarak, sessiz bir saygı duruşunda bulundu. Her bir karanfil, veda edemediğimiz sevdiklerimize gönderilen birer not, birer vedaydı. Bu anma, sadece bir yas değil, aynı zamanda hayatta kalanların birbirine kenetlenmesinin, acıyla birlikte yürümesinin ve geleceğe umutla bakma arzusunun da bir göstergesiydi.
